উৎপল বৰকটকী
ৰাতিবোৰে তেওঁৰ ঠিকনা জানে৷
দিনৰ চহৰে তেওঁক চিনি নাপায়৷
মুখবোৰ প্ৰতিদিন সলনি হয়;
কিন্তু চকুবোৰৰ পিয়াহ একে থাকে৷
তেওঁ নিজৰ নামটো বহুবাৰ সলনি কৰিছে,
কেৱল মাকৰ মুখত উচ্চাৰিত হয় তেওঁৰ শৈশৱৰ নামটো...
চহৰখনে প্ৰতিদিনে নিজৰ নৈতিকতাৰ কাপোৰ ধুই
থাকে;
কিন্তু নলাৰ পানী ৰঙা হৈ নাযায়৷
যিসকলে তেওঁক আঙুলি দেখুৱায়,
সেই আঙুলিবোৰেই ৰাতি দুৱাৰত টোকৰ মাৰে৷
তেওঁৰ কোঠালিটোত
এখন আইনাৰ বাহিৰে আন কোনো সাক্ষী নাই৷
আইনাখনে প্ৰতিদিন
এজনী নাৰীক অলপ অলপকৈ চহৰ হৈ যোৱা দেখে৷
কিমান হাত তেওঁৰ গাত পৰিল, তাৰ হিচাপ তেওঁ
নাৰাখে৷
কিন্তু প্ৰতিটো হাতৰ এটা পৃথক ভয় আছিল৷
নিজৰ ভিতৰলৈ উভতি যাব নোৱাৰাৰ৷
তেওঁ কেতিয়াও প্ৰেম বিক্ৰী কৰা নাই৷
প্ৰেম বিক্ৰী কৰিব নোৱাৰা বস্তু৷
বিক্ৰী কৰিছে সময়, অপমান, নিদ্ৰাহীনতা আৰু
নিজৰ জীৱনটো অলপ অলপকৈ...
চহৰখনে প্ৰতিদিন তেওঁক অশুচি কয়৷
কিন্তু একেখন চহৰেই প্ৰতি নিশা নিজৰ পাপবোৰ
তেওঁৰ কোঠালিত জোতা খুলি থৈ যায়৷
পুৱা হ’লে তেওঁৰ কোঠালিটোত দুৱাৰৰ তলেদি
এডোখৰ সৰু ৰ’দ সোমায়৷
ৰ’দে তেওঁক কোনো প্ৰশ্ন নোসোধে৷
সম্ভৱতঃ পোহৰেই একমাত্ৰ বস্তু,
যিয়ে মানুহক পেচা অনুসৰি চিনি নাপায়৷
————————————
ইমেইল: borkatakiutpal@gmail.com
