ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই
বৰ্তমান প্ৰতিযোগিতামূলক
শৈক্ষিক আৰু পেছাদাৰী পৰিৱেশত সফলতা কেৱল শৈক্ষিক নম্বৰ বা প্ৰযুক্তিগত দক্ষতাৰ ওপৰত
নিৰ্ভৰশীল নহয়৷ বিষয়ভিত্তিক গভীৰ জ্ঞান আৰু কাৰিকৰী বিশেষজ্ঞতা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ,
কিন্তু কেৱল সেয়াই যথেষ্ট নহয়৷ নিয়োগকৰ্তা, শিক্ষানুষ্ঠান আৰু বিভিন্ন সংস্থাই এনে
ব্যক্তি বিচাৰিছে যিসকলৰ শক্তিশালী চফ্ট স্কিল(soft skills), তীক্ষ্ণ এপ্টিটিউড
(aptitude) আৰু সুসংগঠিত লজিকেল ৰিজনিং( logical reasoning) দক্ষতা আছে৷ আজিকালি বিভিন্ন
চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হিচাপে পৰিগণিত
হৈছে এপ্টিটিউড (aptitude) আৰু লজিকেল ৰিজনিং( logical reasoning)৷ এই বিষয় দুটা কেৱল
গণিত বা যুক্তিৰ প্ৰশ্ন নহয়; বৰঞ্চ ই প্ৰাৰ্থীৰ বিশ্লেষণাত্মক ক্ষমতা, সমস্যা সমাধানৰ
দক্ষতা, সময় ব্যৱস্থাপনা আৰু মানসিক ক্ষমতাৰ মূল্যায়ন কৰে৷ সঠিক কৌশল, নিয়মীয়া
অনুশীলন আৰু সুশৃংখলিত প্ৰস্তুতিৰ জৰিয়তে এই শিতানত উৎকৃষ্ট নম্বৰ পোৱাটো সম্পূৰ্ণৰূপে
সম্ভৱ৷ ইয়াৰ উপৰিও স্পষ্ট আৰু আত্মবিশ্বাসেৰে যোগাযোগ কৰাৰ দক্ষতা, সমালোচনাত্মক চিন্তাধাৰা,
জটিল সমস্যাসমূহ যুক্তিসংগতভাৱে বিশ্লেষণ কৰি ফলপ্ৰসূ সমাধান বিচাৰি উলিওৱাৰ ক্ষমতাৰ
লগতে আন্তঃব্যক্তিগত সম্পৰ্কসমূহ সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰাৰ ক্ষমতাই এজন সফল ব্যক্তিক
আনৰ পৰা পৃথক কৰি তোলে৷ সামগ্ৰিক বিকাশৰ বাবে শৈক্ষিক উৎকৰ্ষতাৰ লগতে এই গুৰুত্বপূৰ্ণ
দক্ষতা বিকাশ কৰাটো বৰ্তমান অতি প্ৰয়োজনীয়৷
চফ্ট স্কিল(soft skill)সমূহ, যেনে- যোগাযোগ
দক্ষতা, দলবদ্ধভাৱে কাম কৰাৰ সামৰ্থ্য, পৰিৱৰ্তনৰ সৈতে খাপ খুৱাব পৰা ক্ষমতা, আৱেগিক
বুদ্ধিমত্তা আৰু নেতৃত্বগুণ—পেছাদাৰী জীৱনত নিৰ্ণায়ক ভূমিকা পালন কৰে৷ কেৱল প্ৰযুক্তিগতভাৱে
দক্ষ হ’লেই এজন ব্যক্তি সম্পূৰ্ণ সফল হ’ব নোৱাৰে; যদি তেওঁ নিজৰ চিন্তা-ধাৰণা স্পষ্টভাৱে
প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে বা সহকৰ্মীসকলৰ সৈতে সমন্বয় সাধন কৰি কাম কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে
কৰ্মক্ষেত্ৰত তেওঁ সীমাবদ্ধতাৰ সন্মুখীন হ’ব পাৰে৷ আনহাতে, যিসকলে প্ৰযুক্তিগত জ্ঞানৰ
সৈতে শক্তিশালী আন্তঃব্যক্তিগত দক্ষতাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাব পাৰে, তেওঁলোক সাধাৰণতে কেৰিয়াৰত
দ্ৰুতগতিত উন্নতি লাভ কৰে৷ বিশেষকৈ সাক্ষাৎকাৰ, গ্রুপ ডিছ্কাশ্বন (group
discussion) অথবা কৰ্মক্ষেত্ৰৰ দৈনন্দিন আন্তঃক্ৰিয়াত স্পষ্ট প্ৰকাশভংগী, সুসংগঠিত
চিন্তাধাৰা আৰু আত্মবিশ্বাসে গভীৰ আৰু স্থায়ী প্ৰভাৱ পেলায়৷ এইবোৰেই এজন সাধাৰণ প্ৰাৰ্থীক
উৎকৃষ্ট প্ৰদৰ্শনকাৰী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰে৷
এপ্টিটিউড
(Aptitude) আৰু লজিকেল ৰিজনিং (Logical Reasoning) দক্ষতা দুটা সমানভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ৷
এই দক্ষতাসমূহে এজন ব্যক্তিয়ে কিমান দক্ষতাৰে পৰিস্থিতি বিশ্লেষণ কৰিব পাৰে, ধাৰা
বা আৰ্হি চিনাক্ত কৰিব পাৰে, তথ্য সঠিকভাৱে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰে আৰু যুক্তিসংগত সিদ্ধান্তত
উপনীত হ’ব পাৰে—সেইবোৰ প্ৰতিফলিত কৰে৷ অধিকাংশ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষা আৰু চাকৰিৰ
নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়াত এপ্টিটিউড পৰীক্ষাক বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হয়, কিয়নো ইয়াৰ জৰিয়তে
সময়সীমাৰ ভিতৰত সমস্যা সমাধানৰ সামৰ্থ্য মূল্যায়ন কৰা হয়৷ লজিকেল ৰিজনিং —অৰ্থাৎ
পদ্ধতিগতভাৱে যুক্তি প্ৰয়োগ কৰি সমস্যাৰ কাষ চাপিব পৰা আৰু সুসংগঠিতভাৱে সমাধান উলিয়াব
পৰা ক্ষমতা—প্ৰাৰ্থীক গাঁথনিগত যুক্তি উপস্থাপন কৰিবলৈ, যুক্তিসংগত সিদ্ধান্ত ল’বলৈ
আৰু চিন্তাৰ স্বচ্ছতা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সহায় কৰে৷ বিশেষকৈ সাক্ষাৎকাৰত নিয়োগকৰ্তাসকলে
এনে প্ৰাৰ্থীক অধিক মূল্য দিয়ে, যিসকলে তাৎক্ষণিকভাৱে চিন্তা কৰি সুসংগঠিত, স্পষ্ট
আৰু সুবিন্যস্ত উত্তৰ আগবঢ়াব পাৰে৷
যিকোনো প্ৰতিযোগিতামূলক
পৰীক্ষাত সফলতা অৰ্জন কৰিবলৈ প্ৰথম আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ হৈছে পৰীক্ষাৰ
আৰ্হি (Exam Pattern) সম্পূৰ্ণৰূপে বুজি লোৱা৷ প্ৰতিটো পৰীক্ষাৰে নিজা এক সুকীয়া গঠন
থাকে—ইয়াত প্ৰশ্নৰ ধৰণ, নম্বৰ প্ৰদান পদ্ধতি, সময়সীমা নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়া আদি অন্তৰ্ভুক্ত
থাকে৷ কিছুমান পৰীক্ষা সম্পূৰ্ণৰূপে বস্তুনিষ্ঠ (objective-type) প্ৰশ্নৰ ওপৰত আধাৰিত,
আনহাতে কিছুমানত বৰ্ণনাধৰ্মী (descriptive) প্ৰশ্নপত্ৰ, সাক্ষাৎকাৰ বা ব্যৱহাৰিক মূল্যায়নো
অন্তৰ্ভুক্ত থাকে৷ পৰীক্ষাত ঋণাত্মক নম্বৰ (negative marking) আছে নে নাই, বিভাগভিত্তিক
ন্যূনতম নম্বৰ (sectional cut-off) আছে নে নাই, অথবা সময়সীমাবদ্ধ পৃথক অংশ আছে নে
নাই—এই সকলো দিশ আগতীয়াকৈ জানিলে প্ৰাৰ্থীয়ে নিজৰ প্ৰস্তুতি কৌশলগতভাৱে পৰিকল্পনা
কৰিব পাৰে৷ পৰীক্ষাৰ আৰ্হি সম্পৰ্কে স্পষ্ট বুজাবুজিয়ে মানসিক উদ্বেগ হ্ৰাস কৰে আৰু
আত্মবিশ্বাস বৃদ্ধি কৰে, কিয়নো তেতিয়া প্ৰাৰ্থীয়ে আগত কি ধৰণৰ প্ৰশ্ন আৰু পৰিস্থিতিৰ
সন্মুখীন হ’ব লাগিব সেই বিষয়ে সুস্পষ্ট ধাৰণা লাভ কৰে৷
পৰীক্ষাৰ ছিলেবাছ
সম্পূৰ্ণভাৱে বিশ্লেষণ কৰাটোও অতি প্ৰয়োজনীয়৷ বহু প্ৰাৰ্থীয়ে নিৰ্ধাৰিত ছিলেবাছ
ভালদৰে পৰ্যালোচনা নকৰাকৈ অপ্রাসংগিক বিষয় অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰাৰ ভুল কৰে, যাৰ ফলত সময়
আৰু শক্তিৰ অপচয় হয়৷ বাস্তৱতে ছিলেবাছে প্ৰস্তুতিৰ পৰিধি নিৰ্ধাৰণ কৰে আৰু অপ্রাসঙ্গিক
বিষয় অধ্যয়ন কৰাৰ পৰা ৰক্ষা কৰে৷ ছিলেবাছক সৰু সৰু, সুবিধাজনক আৰু পৰিচালনাযোগ্য
অংশত বিভক্ত কৰিলে প্ৰস্তুতি অধিক সুশৃঙ্খল আৰু নিয়ন্ত্ৰণযোগ্য হয়৷ বিষয়সমূহক দৈনিক,
সাপ্তাহিক আৰু মাহেকীয়া লক্ষ্যত ভাগ কৰি ল’লে ধীৰে ধীৰে কিন্তু স্থিৰ অগ্ৰগতি নিশ্চিত
কৰা যায়৷ প্ৰাৰ্থীসকলে প্ৰথমে মৌলিক ধাৰণা আৰু মূল ভিত্তিসমূহ সুদৃঢ় কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব
দিয়া উচিত; তাৰ পিছতহে উন্নত আৰু জটিল বিষয়লৈ আগবাঢ়িব লাগে৷বিভিন্ন অংশৰ নম্বৰ-গুৰুত্ব
(weightage) বুজি লোৱাটোও অতি প্ৰয়োজনীয়, কিয়নো ইয়াৰ জৰিয়তে বিষয়সমূহ কৌশলগতভাৱে
অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া সম্ভৱ হয়৷ লগতে, নিয়মীয়া পুনৰালোচনা অধ্যয়ন পৰিকল্পনাৰ অবিচ্ছেদ্য
অংশ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা উচিত৷ নিয়মিত পুনৰাবৃত্তিয়ে স্মৰণশক্তি সুদৃঢ় কৰে আৰু
ধাৰণাগত স্বচ্ছতা বৃদ্ধি কৰে, যিয়ে দীৰ্ঘম্যাদী সফলতাৰ ভেটি সুদৃঢ় কৰে৷
পুৰণি প্ৰশ্নকাকত
সমাধান কৰাটো প্ৰস্তুতিৰ আটাইতকৈ ফলপ্ৰসূ আৰু প্ৰভাৱশালী কৌশলসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম৷ এই
প্ৰশ্নপত্ৰসমূহে পৰীক্ষাৰ আৰ্হি, সঘনাই সোধা বিষয়সমূহ আৰু প্ৰশ্নৰ কঠিনতাৰ স্তৰ সম্পৰ্কে
স্পষ্ট অন্তৰ্দৃষ্টি প্ৰদান কৰে৷ এইবোৰ নিয়মিত অনুশীলন কৰাৰ জৰিয়তে প্ৰাৰ্থীসকলে
প্ৰশ্নৰ শৈলী আৰু সময় ব্যৱস্থাপনাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ সৈতে পৰিচিত হৈ পৰে৷ পুৰণি প্ৰশ্নপত্ৰসমূহ
বিশ্লেষণ কৰিলে পুনৰাবৃত্তিমূলক বিষয়সমূহ আৰু অধিক নম্বৰ-গুৰুত্ব থকা অংশসমূহ চিনাক্ত
কৰিব পৰা যায়৷ প্ৰতিটো প্ৰশ্নপত্ৰ সমাধান কৰাৰ পিছত সাৱধানতাৰে মূল্যায়ন কৰাটো অতি
প্ৰয়োজনীয়৷ কৰা ভুলসমূহ পৰ্যালোচনা কৰিব লাগে, দুৰ্বল ধাৰণাসমূহ পুনৰালোচনা কৰি সুদৃঢ়
কৰিব লাগে আৰু সমস্যা সমাধানৰ কৌশলসমূহ পৰিমাৰ্জিত কৰিব লাগে৷ সময়ৰ লগে লগে এই নিয়মিত
অনুশীলনে গতি, যথার্থতা আৰু আত্মবিশ্বাস যথেষ্ট পৰিমাণে বৃদ্ধি কৰে৷
মক টেষ্টসমূহ পৰীক্ষাৰ
বাবে সাজু হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত সমানে গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ এইবোৰে বাস্তৱ পৰীক্ষাৰ পৰিস্থিতিৰ অনুকৰণ
কৰে আৰু প্ৰাৰ্থীসকলক চাপৰ মাজত সময় সুচাৰুৰূপে ব্যৱস্থাপনা কৰিবলৈ সহায় কৰে৷ নিয়মিত
মক টেষ্টৰ অনুশীলনে প্ৰাৰ্থীৰ শক্তি আৰু দুৰ্বলতা দুয়োটা স্পষ্টকৈ উন্মোচিত কৰে৷কিন্তু
কেৱল মক টেষ্ট দিয়াই যথেষ্ট নহয়; প্ৰাপ্ত নম্বৰটোতকৈ বিস্তৃত আৰু গভীৰ বিশ্লেষণ অধিক
গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ প্ৰাৰ্থীসকলে অনুত্তৰিত প্ৰশ্নসমূহ মূল্যায়ন কৰিব লাগে, পুনৰাবৃত্তিমূলক
ভুলসমূহ চিনাক্ত কৰিব লাগে আৰু দুৰ্বল অংশসমূহ উন্নত কৰাৰ দিশত মনোনিৱেশ কৰিব লাগে৷
নিজৰ প্ৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিকতা অনুসৰণ কৰিলে নিয়মিত আৰু স্থায়ী অগ্ৰগতি নিশ্চিত হয়৷
মক টেষ্টসমূহে একাগ্ৰতা, সহনশক্তি আৰু পৰীক্ষাৰ মানসিক স্থিতিশীলতাও যথেষ্ট বৃদ্ধি
কৰে, যি সফলতাৰ বাবে অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়৷
এটা সু-সংগঠিত অধ্যয়ন
পৰিকল্পনাই ফলপ্ৰসূ প্ৰস্তুতিৰ মেৰুদণ্ড হিচাপে কাম কৰে৷ যথাযথ পৰিকল্পনা অবিহনে আন্তৰিক
প্ৰচেষ্টাও বিক্ষিপ্ত আৰু উৎপাদনহীন হৈ পৰিব পাৰে৷ এটা ভাল অধ্যয়ন পৰিকল্পনাই স্পষ্ট
দিশ প্ৰদান কৰে, ধাৰাবাহিকতা বজাই ৰাখে আৰু সকলো বিষয়ৰ সামঞ্জস্যপূৰ্ণ আৱৰণ নিশ্চিত
কৰে৷ বাস্তৱসম্মত আৰু সাধনযোগ্য লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰাটোৱেই হৈছে প্ৰথম পদক্ষেপ৷ একেলগে
ডাঙৰ ডাঙৰ অংশ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ চেষ্টা কৰাৰ সলনি ছিলেবাছখন সৰু সৰু খণ্ডত বিভক্ত কৰা
উচিত৷ স্বল্পম্যাদী লক্ষ্য, যেনে এটা অধ্যায় সম্পূৰ্ণ কৰা, প্ৰেৰণা অটুট ৰাখে; আনহাতে
দীৰ্ঘম্যাদী লক্ষ্যই সামগ্ৰিক অগ্ৰগতি সুস্পষ্টভাৱে অনুসৰণ কৰাত সহায় কৰে৷
ফলপ্ৰসূ সময় ব্যৱস্থাপনা
অতি প্ৰয়োজনীয়৷ অধিক নম্বৰ-গুৰুত্ব থকা বা অধিক কঠিন বিষয়সমূহত অধিক মনোনিৱেশ কৰা
উচিত৷ এটা সুস্পষ্ট দৈনিক সময়সূচীত ধাৰণা শিক্ষণ, নিয়মিত অনুশীলন, পুনৰালোচনা আৰু
চুটি চুটি বিৰতিসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব লাগে৷বিৰতি নোলোৱাকৈ দীঘলীয়া সময় অধ্যয়ন
কৰিলে কাৰ্যক্ষমতা হ্ৰাস পাব পাৰে; সেয়েহে মানসিক সতেজতা বজাই ৰাখিবলৈ মাজে মাজে বিৰতি
লোৱাটো অপৰিহাৰ্য৷ অনিয়মিতভাৱে দীঘলীয়া সময় অধ্যয়ন কৰাতকৈ ধাৰাবাহিকতা অধিক মূল্যৱান৷
প্ৰতিদিনে তিনিৰ পৰা পাঁচ ঘণ্টালৈকে একাগ্ৰচিত্তে অধ্যয়ন কৰিলেও, যদি সেয়া নিয়মিতভাৱে
বজাই ৰখা যায়, তেন্তে উৎকৃষ্ট ফলাফল লাভ কৰা সম্ভৱ৷
একে সময়তে নমনীয়তা
বজাই ৰখাটোও অতি প্ৰয়োজনীয়৷ অপ্ৰত্যাশিতভাৱে বিঘিনি বা বাধা আহিব পাৰে; সেয়েহে অধ্যয়ন
পৰিকল্পনা পৰিস্থিতি অনুসৰি নিয়ন্ত্ৰণযোগ্য আৰু খাপ খুৱাব পৰা হ’ব লাগে৷ নিৰুৎসাহিত
হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰাৰ্থীসকলে নিজৰ সময়সূচী সংশোধন কৰি বাদ পৰা অধ্যয়ন অধিবেশনসমূহ
পূৰণ কৰাৰ চেষ্টা কৰিব লাগে৷ সময়ে সময়ে সময়সূচীৰ পৰ্যালোচনা আৰু প্ৰয়োজন অনুসৰি
পুনৰীক্ষণে দীৰ্ঘম্যাদী আৰু সুসংগঠিত প্ৰস্তুতি নিশ্চিত কৰে৷
ফলপ্ৰসূ অধ্যয়ন
কৌশল গ্ৰহণ কৰিলে উৎপাদনশীলতা অধিক বৃদ্ধি পায়৷ সফলতা কেৱল অধ্যয়নত কিমান ঘণ্টা ব্যয়
কৰা হৈছে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে; সেই ঘণ্টাসমূহ কিমান দক্ষতাৰে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে সেয়াহে
অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ কেৱল কঠোৰ পৰিশ্ৰমতকৈ বুদ্ধিদীপ্ত পৰিশ্ৰম অধিক প্ৰভাৱশালী আৰু
ফলপ্ৰসূ৷ ধাৰণাসমূহ যান্ত্ৰিকভাৱে মুখস্থ কৰাৰ সলনি গভীৰভাৱে বুজি লোৱাটোৱে দীৰ্ঘম্যাদী
স্মৰণশক্তি আৰু অভিযোজনক্ষমতা নিশ্চিত কৰে৷ বিশেষকৈ এপটিটিউড, গণিত আৰু যুক্তিবিদ্যা
অংশত ধাৰণাগত স্বচ্ছতাই সফলতা নিৰ্ধাৰণ কৰে, কিয়নো এই ক্ষেত্ৰসমূহত সঠিক বুজাবুজিয়েই
উৎকৃষ্ট ফলাফলৰ মূল চাবিকাঠি৷
সক্ৰিয় শিক্ষণ কৌশলে—যেনে
সংক্ষিপ্ত টোকা লোৱা, মাইণ্ড মেপ তৈয়াৰ কৰা, অধ্যায়ৰ সাৰাংশ দিয়া, আৰু আনক ধাৰণাসমূহ
বুজাই দিয়া—বুজা আৰু স্মৃতি দুয়োটাকে যথেষ্ট বৃদ্ধি কৰে৷ পাহৰি যোৱাটো ৰোধ কৰিবলৈ
নিয়মীয়াকৈ পৰ্যালোচনা কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়৷ এটা সুসংহত পৰ্যালোচনা পৰিকল্পনা—২৪
ঘণ্টাৰ ভিতৰত, এসপ্তাহৰ পিছত আৰু তাৰ পিছত সময়ে সময়ে—স্মৃতিশক্তি একত্ৰিত কৰাত সহায়
কৰে৷ শৃংখলাবদ্ধ গোটৰ অধ্যয়নেও আলোচনা আৰু পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে ধাৰণাসমূহ অধিক
স্পষ্ট আৰু গভীৰভাৱে বুজিবলৈ সহায় কৰিব পাৰে৷
বিষয়ভিত্তিক প্ৰস্তুতিত
লক্ষ্যভিত্তিক কৌশল গ্ৰহণ কৰা অতি প্ৰয়োজনীয়৷ কোৱাণ্টিটেটিভ এপ্টিটিউড(Quantitative
Aptitude)ত মৌলিক গাণিতিক ধাৰণা আয়ত্ত কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়৷ পাটীগণিত, বীজগণিত,
জ্যামিতি, ত্ৰিকোণমিতি আৰু তথ্য বিশ্লেষণ আদি বিষয়সমূহ ধাৰণাগতভাৱে স্পষ্টকৈ বুজি
লোৱা অত্যাৱশ্যক৷ নিয়মিত অনুশীলনে গতি আৰু যথাৰ্থতা দুয়োটা বৃদ্ধি কৰে৷ সূত্ৰসমূহ
সংকলন কৰি এখন পৃথক টোকাবহীত লিপিবদ্ধ কৰা আৰু নিয়মিতভাৱে কৰা ভুলসমূহ পৰ্যালোচনা
কৰিলেও ধাৰাবাহিক উন্নতি নিশ্চিত হয়৷ চৰ্ট-কাট বা সময় ৰাহি কৰা কৌশল সহায়ক হ’ব পাৰে,
কিন্তু প্ৰয়োগ কৰাৰ আগতে মূল ধাৰণাসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে আয়ত্ত কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়৷
লজিকেল ৰিজনিং
(Logical Reasoning) অংশত সুসংহত চিন্তাধাৰা আৰু ধাৰাবাহিক অনুশীলন অতি প্ৰয়োজনীয়৷
আসন বিন্যাস, 'চিল'জিজম', কেলেণ্ডাৰ, ঘড়ী, দিশ নিৰ্ণয়, তেজৰ সম্পৰ্ক, সংখ্যা শৃংখলা
আৰু ক’ডিং-ডিক’ডিং আদি বিষয়সমূহত দৃশ্যায়ন ক্ষমতা আৰু ঢাপে ঢাপে সমস্যা সমাধানৰ দক্ষতা
অত্যাৱশ্যক৷ চিত্ৰ অংকন কৰা, ভেন চিত্ৰৰ ব্যৱহাৰ, আৰ্হি বা পেটাৰ্ণ বুজি লোৱা আৰু দৈনিক
অনুশীলন ছেট সমাধান কৰাৰ জৰিয়তে বিষয়সমূহৰ সৈতে পৰিচিতি বৃদ্ধি পায় আৰু আত্মবিশ্বাস
দৃঢ় হয়৷
ভাৰ্বেল ৰিজনিং
(Verbal Reasoning) ভাষাগত দক্ষতা, শব্দভাণ্ডাৰ, ব্যাকৰণ আৰু বুজশক্তিৰ মূল্যায়ন কৰে৷
দৈনিক পঢ়াৰ অভ্যাস গঢ়ি তোলা, নতুন শব্দৰ তালিকা সংৰক্ষণ কৰা আৰু সমাৰ্থক-প্ৰতিশব্দৰ
নিয়মিত অনুশীলনৰ জৰিয়তে শব্দভাণ্ডাৰ সমৃদ্ধ হয় আৰু ভাষাগত দক্ষতা শক্তিশালী হয়৷
ভুল চিনাক্ত কৰাৰ বাবে ব্যাকৰণৰ মৌলিক নিয়মসমূহ সুদৃঢ়ভাৱে আয়ত্ত কৰা অত্যাৱশ্যক৷
নিয়মীয়াকৈ বাতৰি কাকত আৰু বিশ্লেষণধর্মী প্ৰবন্ধ পঢ়িলে পঠন-বোধ ক্ষমতা উন্নত হয়৷
বাক্য বিন্যাস আৰু শূন্যস্থান পূৰণ ধৰণৰ প্ৰশ্নসমূহ সমাধান কৰিবলৈ প্ৰসংগ বুজি লোৱা
আৰু যুক্তিসংগত ধাৰাবাহিকতা অনুধাৱন কৰা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ৷
শৈক্ষিক দিশৰ বাহিৰেও
প্ৰাৰ্থীসকলে ইতিবাচক মনোভাৱ বজাই ৰখাটো অতি প্ৰয়োজনীয়৷ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰ
প্ৰস্তুতি এটা দীঘলীয়া যাত্ৰা, যাৰ বাবে ধৈৰ্য আৰু মানসিক দৃঢ়তা অত্যাৱশ্যক৷ আত্মসন্দেহ
আৰু মানসিক চাপ স্বাভাৱিক, কিন্তু ধাৰাবাহিক প্ৰচেষ্টাই আত্মবিশ্বাস দৃঢ় কৰে৷ ডিজিটেল
বিক্ষেপ হ্ৰাস কৰিবলৈ একাগ্ৰ অধ্যয়নৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰা উচিত৷ দৈনিক, সাপ্তাহিক আৰু
মাহেকীয়া পৰিকল্পনা সুসংগঠিতভাৱে প্ৰস্তুত কৰিলে পাঠ্যসূচী সম্পূৰ্ণ কৰাৰ নিশ্চয়তা
দিয়ে৷
মক টেষ্টৰ বিশ্লেষণত
উত্তৰ নকৰা প্ৰশ্নসমূহ পৰ্যালোচনা কৰা, দুৰ্বল ক্ষেত্ৰসমূহ চিনাক্ত কৰা, বেয়া ভুলসমূহ
কমোৱা, আৰু সমস্যা সমাধানৰ পদ্ধতি উন্নত কৰা
উচিত৷ মক টেষ্টত কম নম্বৰ পালে নিৰুৎসাহিত হ’ব নালাগে; ইয়াক শিক্ষাগ্ৰহণৰ মূল্যৱান
সুযোগ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা উচিত৷ সুশৃংখল প্ৰস্তুতি আৰু নিয়মিত পুনৰাবৃত্ত অনুশীলনৰ জৰিয়তে
আত্মবিশ্বাস ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পায়৷
এটা স্বনিৰ্ধাৰিত
অধ্যয়ন সময়সূচী ডিজাইন কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়৷ প্ৰতিজন প্ৰাৰ্থীৰে নিজস্ব শক্তি আৰু
দুৰ্বলতা থাকে, সেয়েহে পৰিকল্পনাটো ব্যক্তিগতভাৱে সাজু কৰিব লাগে৷ এখন সুষম দৈনিক
গাঁথনিত ধাৰণা শিক্ষণ, অনুশীলন, মক পৰীক্ষা আৰু পুনৰালোচনা অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পাৰে৷
সাপ্তাহিক আৰু মাহেকীয়া লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰিলে দীৰ্ঘম্যাদী অগ্ৰগতি অনুসৰণ আৰু মূল্যায়ন
কৰাটো সহজ হয়৷
কৌশলগত পৰীক্ষা প্ৰস্তুতিত
পূৰ্ববৰ্ষৰ ধাৰা বিশ্লেষণ, অধিক নম্বৰ-গুৰুত্ব থকা বিষয়সমূহ আয়ত্ত কৰা আৰু পৰীক্ষাৰ
শৈলীৰ সৈতে পৰিচিত হোৱাও অন্তৰ্ভুক্ত৷ সময় পৰিচালনা (time management) প্ৰায়ে সিদ্ধান্তকাৰী
কাৰক হিচাপে ভূমিকা পালন কৰে৷ প্ৰাৰ্থীসকলে পোনপ্ৰথমে সহজ প্ৰশ্নসমূহ সমাধান কৰিবলৈ
চেষ্টা কৰাৰ অভ্যাস গঢ়া উচিত, সময়সাপেক্ষ সমস্যাসমূহ আৰম্ভণিতে এৰি থৈ দিয়া উচিত
আৰু বিভাগসমূহৰ মাজত সময় সমানুপাতিকভাৱে বিতৰণ কৰা উচিত৷ গতি (speed) আৰু যথাৰ্থতা
(accuracy)ৰ মাজত সঠিক সমতা বজাই ৰখাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়৷
সাময়িক পৰ্যালোচনাই
শিক্ষণ সুদৃঢ় কৰে৷ চুটি টোকা, সূত্ৰৰ তালিকা, শব্দভাণ্ডাৰ তালিকা আৰু ভুলৰ লগ সংৰক্ষণ
কৰিলে চূড়ান্ত পৰ্যায়ত ফলপ্ৰসূ পুনৰালোচনা সম্ভৱ হয়৷ সম্পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ মক টেষ্টৰ
জৰিয়তে পৰীক্ষাৰ অৱস্থা অনুকৰণ কৰিলে মানসিক সহনশীলতা বৃদ্ধি পায় আৰু উদ্বেগ হ্ৰাস
পায়৷
প্ৰতিযোগিতামূলক
পৰীক্ষা আৰু পেছাগত জীৱনত সফলতা লাভ কৰিবলৈ কাৰিকৰী জ্ঞান, ছফট স্কিল, এপ্টিটিউড, লজিকেল
ৰিজনিং, সু-পৰিকল্পিত আঁচনি আৰু মানসিক দৃঢ়তাৰ সমন্বয় অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়৷ সু-পৰিকল্পিত
অধ্যয়ন আঁচনিয়ে পদ্ধতিগত প্ৰস্তুতি নিশ্চিত কৰে, আনহাতে কৌশলগত অনুশীলনে উত্তম প্ৰদৰ্শনৰ
পথ সুগম কৰে৷ নিয়মিতভাৱে অগ্ৰগতি মূল্যায়ন কৰি, স্থিৰতা বজাই ৰাখি আৰু ইতিবাচক মানসিকতা
লৈ আগবাঢ়িলে প্ৰাৰ্থীসকলে নিজৰ লক্ষ্যৰ দিশে ধীৰে ধীৰে আগবাঢ়িব পাৰে৷ নিষ্ঠাপূৰ্ণ
পৰিশ্ৰম আৰু বুদ্ধিদীপ্ত কৌশলে সফলতাক সম্ভৱ কৰি তোলাই নহয়—ইয়াক বাস্তৱায়িত আৰু
বহনক্ষম কৰে৷
ড° বুলজিৎ বুঢ়াগোহাঁই
কেৰিয়াৰ পৰামৰ্শদাতা তথা
মুৰব্বী, যান্ত্রিক
অভিযান্ত্রিক বিভাগ, অসম ডন বস্ক’ বিশ্ববিদ্যালয়
ফোন: ৯৪৩৫১৮৮৬৩০
ই-মেইল:
buljit@gmail.com
www.buljit.com
বি.দ্র.: কেৰিয়াৰ
বিষয়ৰ বিভিন্ন কথা কোনো আগ্ৰহী শিক্ষাৰ্থীয়ে জানিব বিচাৰে ,তেন্তে প্ৰত্যেক শনিবাৰে
বিয়লি ৬-৯ বজাৰ ভিতৰত ফোন(৯৪৩৫১৮৮৬৩০)ত যোগাযোগ কৰিব পাৰে৷
